भर्खरै आइपुग्नुभयो
हिजो राति फुकुओकामा ओर्लनुभएको होस् वा अर्को महिना टोकियोबाट सर्दै हुनुहुन्छ — यहाँको पहिलो केही हप्ता भनेकै कागजपत्र हो, र त्यसमध्ये झन्डै केही पनि अंग्रेजीमा हुँदैन। कुन काम कुन क्रममा गर्ने, बिगारे के पर्छ, र तपाईंसँगै हामी के गरिदिन्छौं — सबै यहाँ छ।
पहिलो र दोस्रो हप्ता
दोस्रो, तेस्रो र चौथो काम एउटै काउन्टरमा, एकै पटकमा सकिन्छ। यो कसैले भनिदिँदैन, त्यसैले धेरैजसो मान्छे तीन चोटि धाउँछन्।
在留カード ठूला विमानस्थलमा — फुकुओका, कान्साई, नारिता, हानेडा — ओर्लनुभयो भने त्यहीँ दिइन्छ; अन्त कतैबाट आउनुभयो भने नगरपालिकामा। यो बोक्नु सल्लाह होइन, कानुन हो। प्रहरीले सोध्न सक्छ, र “घरमा छ” भन्नु गलत जवाफ हो।
पहिलो दिनतपाईं सुत्ने ठाउँको नगरपालिकामा: ओइता सहर, बेप्पु, नाकात्सु, हिता, उसा। निवास कार्ड र राहदानी लैजानुहोस्। तपाईं पर्खिरहेकै बेला कार्डको पछाडि ठेगाना लेखिदिन्छन्, र त्यो नभई यो पृष्ठको अरू केही पनि हुन सक्दैन। चौध दिन भनेको समयसीमा हो, सुझाव होइन।
समयसीमा भएको कामकम्पनीले बिमा गरिदिएको छैन भने त्यही कार्यालयमा 国民健康保険 मा सामेल हुनुहोस्। अस्पतालको बिल ३०% मा झर्छ। यो तपाईंले ठेगाना दर्ता गरेकै दिनबाट लागू हुन्छ — त्यसैले तीन महिना ढिलो जोडिनुको अर्थ, नपाएको सुविधाको पनि तीन महिना तिर्नु हो।
यो नढिलाउनुहोस्कम्पनीको योजनाले नसमेटेको भए 国民年金। विद्यार्थी र थोरै आम्दानी हुनेले काउन्टरमै छुट वा स्थगनका लागि आवेदन दिन सक्छन् — तर सोध्नैपर्छ। कसैले आफैं भनिदिँदैन।
छुटबारे सोध्नुहोस्दर्ता गरेको दुई–तीन हप्तापछि, तपाईंले दिएकै ठेगानामा। काम, बैंक खाता र फोनको सम्झौताका लागि चाहिन्छ, त्यसैले लेटरबक्स हेरिरहनुहोस् र आएको खाम नफाल्नुहोस्।
तेस्रो–चौथो हप्तायही क्रममा। धेरैजसो फोन पसलले जापानी बैंक खाता वा कार्ड खोज्छन्, र बैंकले निवास कार्डको पछाडि छापिइसकेको ठेगाना हेर्छ। हामीमध्ये धेरैले सबैभन्दा पहिले जापान पोस्ट बैंक खोलेका हौं।
यही क्रममापहिल्यैदेखि जापानमा
तीनवटा फरक। पहिलो काम रेल चढ्नुअगाडि नै सक्नुपर्छ, र हरेक महिना कसै न कसैले बिर्सन्छ।
छाड्न लागेको कार्यालयमा 転出届। तिनले 転出証明書 — सरेको प्रमाणपत्र — दिन्छन्। त्यो बिना ओइताले तपाईंलाई दर्ता गर्न सक्दैन, र त्यो लिन फर्कनु लामो र महँगो रेल हो।
त्यही प्रमाणपत्र, निवास कार्ड र माई नम्बर कार्ड लिएर 転入届। बिमा सार्ने काम पनि त्यही काउन्टरमा, त्यही पटक।
स्वास्थ्य बिमा, पेन्सन, बैंक, फोनको सम्झौता र निवास कार्डको पछाडिको ठेगाना — सबैलाई छुट्टाछुट्टै भन्नुपर्छ। भन्नुभयो भने हुलाकले एक वर्षसम्म चिठी नयाँ ठेगानामा पठाइदिन्छ — अवश्य भन्नुहोस्।
कागजपत्रपछि
जल्ने, नजल्ने, प्लास्टिक र क्यान छुट्याएर, आफ्नै सहरले बेच्ने झोलामा, तोकिएकै बिहान राख्नुपर्छ। ओइता सहर र बेप्पुको नियम एकअर्कासँग मिल्दैन। नगरपालिकाले क्यालेन्डर अंग्रेजीमा दिन्छ — दर्ता गर्न जाँदै गर्दा मागिहाल्नुहोस्।
स्वयंसेवकले चलाउने कक्षा प्रदेशभर साँझ र शनिबार–आइतबार चल्छन्, पैसा थोरै वा शून्य। यी अंग्रेजीमा विज्ञापन हुँदैनन् र खोजेर भेटिँदैनन्। तपाईंको नजिकको कुन हो र साँच्चै कहिले चल्छ, हामीलाई सोध्नुहोस्।
हरेक गर्मीमा आँधी, भूकम्पको त मौसमै हुँदैन। नजिकको शरणस्थल कहाँ छ र तपाईंकै गल्लीको जोखिम नक्सा कस्तो छ, नगरपालिकाले देखाइदिन्छ। अहिल्यै गर्नुहोस् — राति एघार बजे पानी परिरहेका बेला होइन।
तातोपानीका कुण्डका लागि चिनिने ठाउँको जनवरीको कोठा तपाईंले सोचेभन्दा धेरै चिसो हुन्छ। अरू कुनै कुराभन्दा पहिले तापनको बजेट राख्नुहोस्, र झ्याल बन्द कोठामा मट्टितेलको हिटर बाल्नुअघि सोध्नुहोस्।
हामी के गर्छौं
राम्रो नियतको पर्चा होइन। तलको हरेक कुरा यसै वर्ष सदस्यहरूले मागेका र पाएका हुन्।
हरेक हप्ता सोधिने
पर्दैन। लेख्नुहोस्, जवाफ जसरी पनि आउँछ। सदस्यता वर्षको ३,००० येन हो र त्यसले धेरैजसो कार्यक्रममा निःशुल्क प्रवेश, जागिर र कोठाको खबर सबैभन्दा पहिले, र साधारणसभामा मतको अधिकार दिन्छ — तर प्रश्न सोध्नुको मूल्य होइन।
सबै त्यहीँबाट सुरु गर्छन्, र हामी सबै त्यहीँबाट सुरु गरेका हौं। नगरपालिकाका काउन्टरमा अनुवादका ट्याब्लेट हुन्छन्, र गाह्रो काममा हामीमध्ये एक जना सँगै गएर बोलिदिन्छ।
अवश्य गर्नुहोस् — तपाईंले पठाउन सक्ने सबैभन्दा काम लाग्ने सन्देश यही हो। कहिलेतिर आउँदै हुनुहुन्छ र कुन सहरमा भन्ने थाहा भयो भने त्यहाँको भाडा साँच्चै कति हो, आउजाउ कस्तो छ भनिदिन्छौं, र धेरै पटक त्यही गल्लीमा बस्ने कसैसँग चिनजान पनि गराइदिन्छौं।
पाइन्छ, र कहाँ पाइन्छ सदस्यहरूले भनिदिन्छन् — मसला र दाल राख्ने पसल, अनि घरकै मान्छेले चलाएका भान्छा। राम्रा ठाउँ प्रायः इन्टरनेटमा खोज्दा आउँदैनन्।
ढिलो होइन, चाँडै भन्नुहोस्। हामी कानुनी सल्लाह दिन सक्दैनौं, तर यस्ता धेरै अवस्था देखिसकेका छौं — कुन कार्यालय चाहिन्छ, कुन निःशुल्क परामर्श बुक गर्ने र सँगै को जानुपर्छ, थाहा छ। यस्तो समस्यामा गर्न सकिने सबैभन्दा नराम्रो काम पर्खनु हो।
आउँदै हुनुहुन्छ भने भन्नुहोस्
एउटा सन्देश काफी छ। कुन सहर, कहिलेतिर, र केका लागि आउँदै हुनुहुन्छ — बाँकी हामी हेर्छौं।
